Kot brytyjski krótkowłosy podobne rasy

Kot brytyjski krótkowłosy podobne rasy

Brytyjski kot krótkowłosy to kot udomowiony, który pochodzi z Wielkiej Brytanii. Według brytyjskiego podania, pierwsza wystawa kotów została zorganizowana przez Harrisona Wier. To właśnie Wierowi przypisuje się ustanowienie zasad pierwszej wystawy kotów w Wielkiej Brytanii w 1871 roku. Popularność kota rosła w kolejnych latach, a w 1902 r. w kraju żyło już ponad 200 000 brytyjskich kotów krótkowłosych. Harrison Wier był znanym hodowcą kotów i zawodowym sędzią wystawowym.

Prezentowana treść powstała dzięki współpracy z ammaganu.pl

Szynszyla

Szynszyle i brytyjskie koty krótkowłose są bardzo podobnymi rasami. Oba są kotami średniej wielkości o czarnym i srebrnym cieniowanym futrze i podobnej budowie ciała. Ich nazwy pochodzą od koloru ich futra. Szynszyle są często mniejsze i lżejsze od swoich brytyjskich krótkowłosych kuzynów. Szynszyle mają zaokrąglone zielone oczy. Chociaż te dwie rasy mają różne osobowości, są bardzo podobne pod względem wyglądu i wymagają regularnego szczotkowania.

Brytyjski krótkowłosy ma jasny podszerstek i jaśniejszą okrywę włosową. Powinny być szare, nie białe, lub mieć łaty białego futra. Mimo że są to psy krótkowłose, nie są prawdziwie niebieskie. Zamiast tego są bardziej rozwodnione, rude z pręgowanymi oznaczeniami. Rude, złote lub kremowe brytyjskie krótkowłose zawdzięczają swoje ubarwienie kotom perskim i innym podobnym rasom.

Orientalny

Brytyjski kot krótkowłosy orientalny jest jedną z najstarszych ras kotów domowych, ale nazwa ta nie odnosi się do rzeczywistego regionu. Jest to uogólnienie, które odnosi się do wielu kotów tej samej rasy, niezależnie od ich pochodzenia. Koty te mają wyjątkową osobowość, która może być trudna do określenia. Na ogół jednak są inteligentne i chętne do zabawy, uwielbiają towarzystwo człowieka i interakcję z nim. W porównaniu z innymi kotami potrzebują więcej uwagi niż ich brytyjscy kuzyni krótkowłosi i zazwyczaj nie są przystosowane do długiego przebywania w samotności.

Podobnie jak ich brytyjscy kuzyni, koty orientalne krótkowłose mają długie, smukłe ciała i uszy przypominające uszy nietoperza. Często opisuje się je jako „lojalne” wobec swoich ludzi i zazwyczaj nie są one niezależne. Lubią być częścią ruchliwego gospodarstwa domowego. Orientalne koty krótkowłose często żyją imprezami, więc nie oczekuj od nich spokojnego życia! Ale są tego warte, jeśli masz czas i cierpliwość, aby poświęcić im tyle uwagi, ile potrzebują.

Przeczytaj:  Opinie o kocie brytyjskim

Chartreux

Chartreux jest czarującym i spostrzegawczym kotem. Choć często jest milczący, ma wyrazistą osobowość. Jest bardzo towarzyski i chętnie akceptuje zabawę z dziećmi, o ile nie są one dla niego zagrożeniem. Jego krótka, gęsta sierść zrzuca więcej na wiosnę, dlatego konieczne jest regularne szczotkowanie. Nie przywiązuje dużej wagi do jedzenia i jest na ogół dobrze wychowany.

Rasa Chartreux nie jest szeroko dostępna w Stanach Zjednoczonych, a przed II wojną światową prawie wyginęła. Hodowcom udało się jednak uratować część kotów i obecnie są one rzadką i egzotyczną rasą. Dzięki gęstej niebiesko-szarej sierści i jasnym pomarańczowo-złotym oczom są łatwo rozpoznawalne. Czasami opisuje się je jako wyglądające jak „ziemniak na wykałaczce”. Zazwyczaj samce ważą od 10 do 14 funtów, a samice od 6 do 9 funtów.

Orienty

Wyjątkowa osobowość kota orientalnego krótkowłosego przyciąga wielu ludzi. To urocze i zabawne koty, które często uważają, że świat powinien kręcić się wokół nich. W jednej chwili mogą być wyniosłe, a w następnej ożywione. Ponieważ bardzo pragną uwagi i towarzystwa, nigdy nie powinny być pozostawiane same na dłuższy czas. Można się z nimi bawić na podłodze i uczyć je chodzić na szelkach.

Należy zwrócić uwagę na korzyści zdrowotne wynikające z posiadania kota orientalnego krótkowłosego. Koty tej rasy nie linieją i nie wymagają intensywnej pielęgnacji, ale mogą cierpieć na poważną chorobę zwaną amyloidozą. Choroba ta charakteryzuje się odkładaniem się złogów nieprawidłowego białka, co może prowadzić do niewydolności narządów, a nawet śmierci. Objawy zaczynają się zwykle przed ukończeniem przez kota piątego roku życia. Amyloidoza jest chorobą dziedziczną, ale nie ma testów, które mogłyby to potwierdzić.

Podobne posty